دو ماه قبل از شروع هکاتون واقعی، از دو نفر از دوستانم پرسیدم که آیا می خواهند با من هکاتون انجام دهند؟ گفتند بله. این بخشی از داستان است که اصلاً دراماتیک به نظر نمی رسد، اما بخشی است که همه چیزهایی را که بعد از آن آمده است، تعریف می کند.
همه ما دانشجوی علوم کامپیوتر بودیم، اما هیچ یک از ما چیزی شبیه آنچه از هکاتون جهانی هوش مصنوعی USAII می‌خواستیم ساخته نشده بود. بنابراین ما دو ماه برای آن آماده شدیم. ما آنچه را که برای یادگیری نیاز داشتیم تقسیم کردیم و تقریباً مالکیت را به بخش‌های مختلف ساخت نهایی اختصاص دادیم. ما یک تیم سه نفره بودیم. یک هم تیمی رابط و طراحی را مدیریت خواهد کرد. شخص دیگری در زمینه باطن به من کمک می کند. بقیه قسمت‌های باطن را خودم به‌علاوه مستندات نهایی و ویدیوی نمایشی به‌عنوان سرپرست تیم مدیریت می‌کنم. داشتیم درس می خواندیم. تمرین کردیم. ما در آزمون مقدماتی شرکت کردیم و از بین 424 ورودی دریافت شده در مسیر خود در هفته ساخت، رتبه 95 را کسب کردیم.
در این مرحله به یاد می‌آورم که در مورد هفته ساخت هیجان‌زده بودم و فکر می‌کردم “ما این را در کیف داریم”. بله، من کمی می دانستم.
پس از شروع، ما با هم به این ایده رسیدیم: Init.، یک برنامه مبتنی بر هوش مصنوعی که یک ایده مبهم را به یک برنامه عملیاتی 48 ساعته تبدیل می کند. سپس طبق برنامه ریزی کار را تقسیم کردیم. سپس هفته ساخت در واقع آغاز شد و این طرح به واقعیت رسید.
رابط کاربری و هم تیمی طراحی من یک روز کامل را صرف طراحی چیدمان در Figma کردند. خود طرح واقعا خوب بود. اما وقتی روز بعد آن را رمزگذاری کرد، جواب نداد و من متوجه شدم که او به اندازه کافی جیتر را برای کدگذاری صحیح قسمت جلویی نمی داند. به آن نگاه کردم و متوجه شدم که نمی توانم آنطور که هست روی آن بسازم. بنابراین من خودم رابط را بازسازی کردم، برخلاف برنامه‌ای که قبلاً فشرده بود، علاوه بر همه چیزهایی که هنوز باید انجام می‌دادم.
سپس هم تیمی دیگر من که قرار بود به باطن کمک کند، تقریباً در کل هفته ساخت، دسترسی به لپ تاپ خود را از دست داد. فقط دو روز قبل از تحویل از تعمیرات برگشت. بنابراین بک‌اند نیز مال من شد، به‌طور کامل، در بالای صفحه‌ای که به تازگی تصاحب کرده بودم.
تا زمانی که او با یک لپ تاپ کار برگشت، من قبلاً باطن را تکمیل کرده بودم و فقط جا برای آزمایش وجود داشت. پس کاری که ما با هم انجام دادیم این بود: او دورهای آزمایشی را اجرا کرد، ما مواردی را پیدا کردیم که شکسته و ایرادات را در کنار آنچه از زمان ما باقی مانده بود، برطرف کردیم.
سپس ساعت‌ها قبل از ضرب‌الاجل بود، و فقط من بودم که مستندات فنی را می‌نوشتم، ویدیوی نمایشی را ویرایش می‌کردم، و در هر صفحه‌ای که کپی UX را بازنویسی می‌کردم به عقب برمی‌گشتم تا برنامه واقعاً مانند یک محصول تمام‌شده احساس شود، نه چیزی که در وحشت به هم ریخته شده است. ما در ساعت 2:37 صبح، حدود شش ساعت قبل از مهلت ارسال کردیم.
من می خواهم در مورد چیزی صادق باشم: من همه اینها را مدیریت نکردم زیرا به طور طبیعی تحت فشار آرام هستم یا می دانم چگونه همه چیز را انجام دهم. من در این هکاتون ثبت نام کردم بدون اینکه بدانم به عنوان رهبر تیم در یک رقابت در این سطح چه کار می کنم. من تقریباً همه چیزهایی را که باید بدانم، با یادگیری آنی و بدون زمانی که برای ورود به آن نیاز داشتم، یاد گرفتم. برای من رهبری در این هکاتون احساس نمی‌کردم با اطمینان برنامه‌ای را که کار می‌کند تفویض و بررسی کنم. احساس می‌کردم که داشتم تکه تکه شدن پلان را تماشا می‌کردم: طرحی که نمی‌توانست ارائه شود، هم تیمی که از نظر فیزیکی نمی‌توانست به دلایلی کاملاً خارج از کنترلش کمک کند، در حالی که من هر شکست را جذب می‌کردم زیرا با نزدیک شدن مهلت، کارهای بیشتری روی بشقابم می‌نشست.
در نهایت به فینال رسیدیم. اما وقتی به آن هفته نگاه می‌کنم، فینالیست بودن واقعاً بخشی نیست که به آن افتخار می‌کنم. من به این واقعیت افتخار می کنم که از فشار جان سالم به در بردم و چیزی واقعی ساختم، علیرغم این واقعیت که تقریباً همه چیزهایی که ممکن بود اشتباه پیش برود، اشتباه کردند. این بخشی از وجود من است که نمی‌دانستم تا زمانی که هکاتونی مانند این وجود دارد.
